Verlangen

Het is 9 oktober 2020, een paar seconden na 19.30u.
Team Wit feliciteert tegenstander Team Groen met de 12 – 7 overwinning. Over en weer respecteren spelers elkaar met een boks.
De ZVVH heeft zojuist haar voorlopig laatste wedstrijd gespeeld. Wie had dat gedacht? Bijna 30 weken geleden … 203 dagen om precies te zijn, 4.842 minuten, 290.100 seconden maar gevoelsmatig nog veel langer. De ZVVH heeft balhonger. Om van huidhonger maar niet te spreken.
We balen als een stekker. Natuurlijk kunnen we echt wel even zonder als het moet. Niet kunnen voetballen is geen hoofdzaak in deze tijden. Integendeel, het is bijzaak. Maar de afgelopen maanden is dat gevoel wel verandert. We worden steeds meer dat kleine jongetje van vroeger die overal en altijd wilt voetballen. Vergelijk het maar met de jonge Lieke Martens in de pindakaas-reclame van Calvé. Wij voelen ons ook allemaal een beetje Lieke.
Huil gerust zachtjes om zeven maanden zonder voetbal bij de ZVVH. Niet omdat er geen ergere dingen zijn, maar juist omdat alles eromheen al zwaar genoeg is.
Schaam je dan ook vooral niet. Er is zelden meer aanleiding geweest om hevig te verlangen naar een potje voetbal.
Het is waarschijnlijk het sterkste gevoel van elke ZVVH speler. Het gevoel dat je op de been houdt. Het is als wachten op een wonder dat hoe dan ook zal komen.
Dat vrijdagavond-gevoel zit diep van binnen. Dat onbeschrijflijke en typische ZVVH-gevoel. Het is geen schande om dat heel erg te missen.
Dat verlangen houdt ons gelukkig op de been. Verlangen naar plezier en bijzondere momenten. Verlangen naar gezelligheid en samenzijn. Verlangen naar de vrijdagavond. Onze vrijdagavond.
Een oergevoel. Waarom weet niemand, zo is het nou eenmaal.
En daarom neemt jullie huisanalist jullie mee naar de dag die we zo missen: een kleine ode aan de wedstrijddag.
De dag dat de ZVVH speelt is één groot ritueel.
’s Ochtends blij wakker worden, de rest van de dag die tinteling in je lichaam op het vooruitzicht van wat straks komen gaat, de voorpret, het aftellen van de uren voordat je richting sporthal vertrekt.
Eenmaal aangekomen, loop je in een paar seconden van de parkeerplaats de licht hellende verhoging op waar de deur zich, na een druk op de knop, automatisch voor je opent. Ongemerkt heb je die paar meter je pas versnelt. Je voelt dat je onderdeel wordt van iets groots.
Binnen in de kantine wordt de gastvrouw of -heer van de avond begroet. De een neemt zich de tijd voor een kleine conversatie, de ander ondergaat na de korte begroeting linea recta de gang naar kleedlokaal 1. Ons kleedlokaal.
Ook dan is het weer vaste prik … het verzamelen. Druppelsgewijs komen de spelers binnen. Een korte wandeling in de zaal. Sfeer snuiven. Nieuwtjes bespreken. Omkleden. Lachen. De geur van het toilet … de reuk vóór en ná dat Ballack er gebruik van heeft gemaakt, verschilt wekelijks van lichtjes tot zeer sterk en kan een beklemmende uitwerking hebben.
Vervolgens warm lopen. Rekken en strekken. Fantaseren over de opstelling. Balgevoel opwekken. Fysieke gesteldheid testen. Nog meer sfeer proeven. Het zingen van de supporters.
Dan worden de spelers weer naar het kleedlokaal gedirigeerd voor de loting. Kaartjes liggen klaar om gedraaid te worden. De huivering van “wie draait de eerste”. Meteen na het draaimoment tegenstander en ploeggenoten be- en aanschouwen. Gelijk weer die zaal in. Teamgeest kweken met je ploeg. De doelman inschieten.
De VAR zit klaar. Handen bij de knoppen. De aftrap.
En dan een uur lang spektakel.
Als de wedstrijd net begonnen is, komen vaak nog wat ereleden, oud-spelers en/of geblesseerden binnen die niets van hun cluppie willen missen. De band met de ZVVH is onbreekbaar.
Een korte blik naar de tribune als onze Eminente Grijze Herder plaats neemt.
Twee keer 30 minuten emotie. Gejuich. Frustratie. Respect. Plezier.
Gewoon de normaalste gang van zaken bij de ZVVH, maar al zo lang niet meer.
Na de wedstrijd dan die o zo belangrijke derde helft.
Gezelligheid. Sfeer. Geouwehoer. Samenzijn. Ja, je mag nu een traantje wegpinken.
De geblesseerden die zich nog eentje op hun herstel komen drinken. Toosten op hun gezondheid.
Hilariteit. Kaas. Worst. Nog een rondje. De bruine fruitschaal oftewel de vette hap. De korte samenvatting van onze Eminente Grijze Herder. “Doe nog maar eentje.”
Langzaam gaat de ZVVH naar huis. Druppelsgewijs als ze gekomen zijn, druipen de spelers ook weer af. Onze vrijdagavond gaat ten einde.
Tot volgende week. Of niet.
Ik realiseer me dat door mijmeringen als deze het verlangen gevoed wordt. Het wordt steeds sterker.
Binnenkort maakt demissionair premier Rutte versoepelingen in het binnen sporten bekend. En dan met name specifiek voor de ZVVH. Iets in de trant van: In teamverband sporten is per direct toegestaan voor mensen tot 55 jaar met het enthousiasme van een klein kind. Beloofd?
Oh nee wacht, in Den Haag zijn ze niet zo goed in het nakomen van beloftes.
Wel in het onderling zaakjes regelen. Laat ik het dan anders formuleren. Hebben we een deal, Mark?
De ZVVH wil weer beginnen. We verlangen naar onze vrijdagavond.
We moeten voorkomen dat we met z’n allen straks geen actieve herinnering meer hebben aan hoe het ooit is geweest.

Zorg goed voor jezelf ….. en voor elkaar.

Uw Aller King Louis