Kampioenswedstrijden zijn er elk seizoen. Het is de wedstrijd waarin de titelstrijd officieel en definitief beslist wordt.
We mogen wel stellen dat het seizoen 2012 – 2013 in het teken van de comebacks staat.
In het eerste gedeelte van de competitie heeft de ZVVH namelijk nogal last van blessureleed.
Na de jaarwissel maakt een aantal spelers gelukkig hun comeback en stroomt de ziekenboeg langzaam weer leeg. Zo is Ravanelli er na een lange blessure weer bij. Ook Ballack kan na zijn spierscheuring in januari weer spelen. Verder ben ik zéér ontroerd door de terugkeer van mijn Duitse vriend Jancker die na maaaaaaaaanden van pijntjes en blessures eindelijk weer te bewonderen is in de Hulsberger Sportarena. Na dik vier maanden eruit te hebben gelegen, sluit ook Loddar vanaf maart weer aan bij de selectie. En tot slot is er nog de rentree van Buffon. Hij staat, na 29 weken geblesseerd te zijn geweest, in juni eindelijk weer in het doel. Net op tijd voor de finalewedstrijden. The comeback-kid in the flesh.
Door de vele en lang geblesseerden is de ZVVH met succes op zoek gegaan naar volwaardige vervangers. En die zijn gevonden in de persoon van Rooney, Fabregas en Gascoigne. In de loop van dit seizoen is dit trio lid geworden van de club. Proficiat, zowel voor de heren als ook voor de club.
Verder staat ook de kampioensrace van dit seizoen in het teken van de come back. De fervente gokkers zijn gek geworden. En niet zo’n beetje ook.
Op de prestaties van de ploegen is geen peil te trekken.
Team Geel begint in ieder geval voortvarend aan de competitie. De eerste 4 wedstrijden worden niet verloren.
Na de wedstrijd van 23 november is de voorsprong van Team Geel opgelopen tot 12 punten.
De laatste wedstrijd van het jaar wordt met 10 – 8 door Team Groen gewonnen en staan beide teams weer in punten gelijk (27). Wat een comeback. Dat is dan al de 5e wedstrijd op rij die Team Groen niet verliest.
En die serie wordt na de jaarwisseling nog even verlengd want op 1 februari verliest Team Groen pas weer. Nipt met 9 – 7.
Met slechts een enkele nederlaag in een serie van overwinningen bouwt Team Groen de voorsprong gestaag uit. Op het hoogtepunt op 22 maart bedraagt de voorsprong 18 punten.
Daarna keert het tij.
Wat er in die week gebeurd is … geen idee. Maar Team Geel maakt zich op voor een nooit eerder vertoonde comeback. Een Remontada van de buitencategorie.
Een herrijzenis waar alleen Jezus met zijn wederopstanding mee in de buurt komt.
Wedstrijd voor wedstrijd wordt gespeeld … en gewonnen.
Slechts sporadisch worden punten verspeeld.
En dus wordt de achterstand langzaam maar zeker verkleind. Van 18 punten op 22 maart naar 12 punten op 26 april en naar 6 punten op 24 mei.
Met nog 5 wedstrijden te spelen is de achterstand terug gebracht naar 6 punten.
De laatste wedstrijd van mei en de eerste wedstrijd van juni worden ook allebei door Team Geel gewonnen. Respectievelijk met 13 – 6 en 15 – 9.
En dus staan beide ploegen 3 wedstrijden voor het einde weer in punten gelijk.
Dit is geen comeback, dit is typisch ZVVH.
De laatste 7 wedstrijden leveren 6 overwinningen voor Team Geel op. Sterker nog, van de laatste 11 wedstrijden worden er 2 verloren, 1 gelijk gespeeld en 8 gewonnen. Dat verklaart wel een beetje waarom de competitie uiteindelijk toch weer spannend is geworden. Hoe heeft Team Groen dit kunnen weggeven? Dan zak je toch collectief door de ondergrens.
Alsof Team Groen het zelf ook meer dan genoeg vindt, weet het speelronde 41 dan weer eens te winnen. Team Groen pakt drie broodnodige punten en kan, met nog 2 wedstrijden te gaan, komende vrijdag gewoon kampioen worden.
Deze o zo belangrijke overwinning kan het hele seizoen in één klap goed maken. Want als er volgende week gewonnen wordt dan is Team Groen kampioen. Dan herinnert niemand zich de slechte serie. Dan is die wekenlange vormdip in één keer vergeten en vergeven. Zo werkt de voetbalwereld natuurlijk ook weer.
En dus is twee wedstrijden voor het einde de kampioenswedstrijd.
Op de historische 21 juni. Want vandaag precies 25 jaar geleden verslaat het Nederlands Elftal op een onvergetelijke en legendarische avond die Mannschaft in de halve finale van het EK. In Hamburg slaat Nederland twee minuten voor tijd toe waardoor Duitsland niet meer genoeg tijd heeft een comeback te maken. Zelfs niet in hun geliefde blessuretijd.
En vandaag 25 jaar later, kan voor Team Groen wederom op 21 juni de feestvreugde uitbarsten. Een overwinning, groot of klein maakt niet uit, betekent dat het één wedstrijd voor het einde kampioen is.
Het stadion in de Hulsberger Sport Arena zit goed vol.
Team Geel wenst echter niet deel te nemen aan dit feestje. Niet vanavond. Onder geen enkele voorwaarde.
Het laat vanaf het begin merken dat als Team Groen vanavond kampioen wil worden het er verdomme keihard voor moet vechten. Het moet het uiterste van zichzelf vergen. Maar Team Groen staat stijf van de zenuwen. Het eerste kwartier worden de mannen overlopen en overrompeld en kijkt het al tegen een 4 – 1 achterstand aan. Bij de rust leidt Team Geel met 6 – 2 en lijkt een vervroegd kampioenschap voor Team Groen ver weg.
In de tweede helft recht Team Groen nog eens de rug en speelt zich enigszins terug in de wedstrijd naar 7 – 5 en 8 – 6. Om een overwinning veilig te stellen moeten de mannen echter risico’s nemen en dan kun je tegen deze tegenstander erop wachten dat het fout gaat. De comeback van Team Groen blijft uit. Het alles of niets offensief eindigt in 14 – 7 overwinning voor Team Geel.
Alle complimenten voor Team Geel overigens. Het heeft Team Groen geen enkele seconde in de wedstrijd laten komen. Zo treedt je aan tegen de potentiële kampioen. Zeker als je ook zelf nog kansen op het kampioenschap hebt.
En dan komt het dus toch aan op de allerlaatste wedstrijd van het seizoen. Al wéér. Voor sensationele sensatie moet je bij de ZVVH zijn.
En dus staat vrijdag 28 juni in het teken van de kampioenswedstrijd. De enige echte.
Vanaf 17.00u begint de Hulsberger Sport Arena langzaam vol te lopen. Het publiek heeft er zin in en verheugt zich op een Grande Finale.
Ruim voor aanvang van de wedstrijd druppelen ook de spelers binnen. Ook om ambiance te snuiven deze bijzondere avond.
Naarmate de klok dichter bij 19.00u komt, stijgt ook de spanning. De gezichten van de spelers staan wat strakker. De een moet nog effe snel poepen, de ander trekt nog 3x aan een sigaret, weer een ander laat de beats de vrije loop in zijn oor en een enkeling pept zichzelf op door in de spiegel te kijken en zich in het gezicht te slaan. De belangen zijn groot. Het is alles of niets. “This is the moment” zong Froger er over. De apotheose van een slopend seizoen.
Na 4 minuten neemt Team Geel de leiding. Drie minuten later staat echter de gelijkmaker al weer op het bord.
Ook deze wedstrijd heeft Team Geel duidelijk minder last van de zenuwen dan Team Groen. De eerste 20 minuten heeft Team Groen het maar moeilijk met het tiki taki combinatievoetbal van Team Geel. En dat vertaalt zich in een 4 – 1 voorsprong voor Team Geel.
Na een zwak begin herpakt Team Groen zich de laatste 10 minuten voor de rust. Het kan nota bene kampioen worden vanavond. Op basis van het doelsaldo is een gelijkspel zelfs voldoende. Nadat het zich dit gerealiseerd heeft, werkt het snel en efficiënt de achterstand weg en staat precies op het half uur de 4 – 4 ruststand op het bord.
Wat is met Team Geel gebeurd? Zijn de spanningen dan toch te veel geworden? Kan het de druk van het nakende kampioenschap toch niet aan? Daar waar alles de eerste 20 minuten er zo frivool uit ziet, is het daarna de kluts kwijt. Weg voorsprong na drie tegendoelpunten in 10 minuten.
Ondanks een wisselspeler minder heeft Team Groen ook aan het begin van de 2e helft het betere van het spel. En zo kan het met goed voetbal een achterstand van 4 – 1 ombuigen in een 6 – 4 voorsprong. Noem dat maar geen comeback.
En dus toch weer sensatie in de Hulsberger Sport Arena.
Omdat wedstrijden van de ZVVH nu eenmaal onvoorspelbaar blijven, gebeurt ook nu weer het onmogelijke. Team Geel voert haar eigen Mission Impossible uit en tikt zich naar een 8 – 6 voorsprong. Een dip van Team Groen dat zich in die fase wel heel erg simpel op zij laat zetten. Deze nieuwe comeback van Team Geel zorgt voor euforische taferelen. In het veld, naast het veld en op de tribune.
Maar zoals zo vaak is niets te gek bij de ZVVH. Onnavolgbaar als altijd want 10 minuten voor tijd schiet Team Groen de 8 – 7 Anschlußtreffer binnen.
De beslissing van een heel seizoen valt dus warempel in de laatste 600 seconden.
Niet te geloven. Ambulances staan stand-by tijdens deze ondraaglijke spanning.
Om 19.55u scoort Team Geel de bevrijdende 9 – 7. Twee doelpunten voorsprong, dat zou verdorie toch genoeg zijn om kampioen te worden. Of heeft Team Groen nog een heroïsche comeback in petto? De mannen doen er in ieder geval alles aan maar komen er in die laatste minuten niet meer doorheen. Team Geel countert zich in de voorlaatste minuut definitief naar het kampioenschap, 10 – 7.
Om klokslag 20.00u is de strijd gestreden en vallen de spelers van Team Geel elkaar in de armen. Kampioen worden op het tandvlees. Dat zijn de échte wedstrijden.
Team Groen moet zijn meerdere erkennen in Team Geel maar doet dat uiteindelijk met opgeheven hoofd. Een waardige kampioenswedstrijd als spectaculair slot van het seizoen 2012 – 2013.
Zorg goed voor jezelf ….. en voor elkaar.
Uw Aller King Louis